Deze babysite is een onderdeel van groeimee.nl
Maak zelf een gratis babysite | inloggen
Ons derde kindje

Combinatietest

Vanmiddag om 16.00 hadden we een afspraak in het ziekenhuis voor de combinatietest. Dat is kort gezegd een berekening die ze maken met behulp van een aantal factoren (de leeftijd van de moeder, de dikte van de nekplooi van de foetus, en 2 hormoonspiegels in het bloed van de moeder) van de kans dat je in verwachting bent van een kind met een (ernstige) chromosomale afwijking zoals bijvoorbeeld Down syndroom. Want een dikke nekplooi van de foetus, afwijkende hormoonspiegels in het bloed van de moeder en hogere leeftijd zijn allemaal kenmerken die in verband gebracht kunnen worden met dergelijke afwijkingen. 

Deze drie factoren worden in een formule gestopt en daar komt dus een risicoberekening uit. De grens ligt op 1:200. Dus is je kans groter dan 1:200 (bijv. 1:100) dan heb je een verhoogd risico, en is je kans kleiner (bijv. 1:5000) dan heb je een laag risico. Met andere woorden, als je een risico van 1:200 hebt, dan is er van de 200 vrouwen 1 vrouw zwanger van een kind met een afwijking, en zijn er 199 zwanger van een gezond kind. Eigenlijk helemaal geen HOOG risico dus, maar toch noemen ze het verhoogd en krijg je de mogelijkheid om verder te testen door middel van een vlokkentest of vruchtwaterpunctie. 

Nu is algemeen bekend dat leeftijd al een belangrijke factor is bij het risico op afwijkingen, en met alleen mijn leeftijd zou ik, als de andere waarden normaal zouden zijn, al uitkomen op een verhoogd risico van 1:97. Dat was mij bekend en daar waren we ook op voorbereid.  Maar toch heb je natuurlijk nog een klein hoopje dat de andere waarden dit keer zó goed zouden zijn, dat er er ondanks mijn leeftijd toch een gunstige uitslag uit zou komen. 

De vorige keer met de zwangerschap van Roos waren we heel erg geschrokken toen de nekplooi van Roos niet heel smal bleek te zijn (2,5 mm, dat was nog wel binnen de marges, maar toch aan de bovenrand), mijn bloed licht afweek en mijn leeftijd natuurlijk ook al was opgelopen, zodat we toen een verhoogd risico kregen van 1:111 bij deze test. We hebben een paar dagen later een vlokkentest laten doen en vervolgens twee weken in de zenuwen gezeten voor de uitslag. Deze weken waren hel! Ik was ontzettend verdrietig, kon niet meer relativeren en alleen nog maar aan dat ene procentje denken. Gelukkig bleken die zorgen voor niets, alles was in orde en er waren geen fouten gevonden in de chromosomen.

Maar met deze herinnering nog in ons achterhoofd waren we dit keer toch best weer gespannen voor de uitslag. Sven was ook mee, Roos was bij oma. Oke daar gingen we dan. Tijdens de echo lag de baby er in eerste instantie niet goed voor, dus ze moest me een beetje porren en duwen. Daarna kwam het in de juiste positie voor de meting, en zag alles er eigenlijk prima uit. Er was ook een neusbotje te zien en de nekplooi kwam op 2.1 mm. Dat was iets dunner dan bij Roos, maar ook weer niet super dun. Maar de echte boosdoeners bleken toch mijn leeftijd en ook mijn bloedwaarden vertoonden afwijkingen. De uitslag was dan ook weer niet goed, sterker nog, redelijk verontrustend zelfs, 1:28 kans op Downsyndroom! Niet wat je graag zou willen horen natuurlijk, al zijn er ook met zo'n uitslag nog 27 moeders zwanger van een gezonde baby tegenover slechts 1 van een kind met Down, nog geen 4 van de 100 dus, en echt veel is dat ook weer niet. Maar toch..... 

Zo snel mogelijk een vlokkentest dus, wat ons betrof!!! Het vervolg van dit verhaal lees je onder het kopje "Vlokkentest".... 

Hier nog even een fotootje van het echomoment, bij 12 weken en 3 dagen. Mooi rond koppie alweer he?

 

Parijs

Omdat het kantoor waar ik werk 25 jaar bestaat, gaan we met het voltallige personeel plus partners (in totaal 15 personen) twee dagen naar Parijs!

Op vrijdagochtend heel vroeg vertrokken we met de Thalys, om op zaterdagavond laat weer thuis te komen. Mijn moeder paste twee dagen op bij ons thuis, heel lief van haar.

Het weekend was erg leuk en onderling was het super gezellig! Veel gezien en gedaan, ure rondgelopen en daarnaast met de metro de stad meerdere keren doorkruist. Heerlijk gegeten en leuke foto's gemaakt.

Wel was ik natuurlijk 12 weken zwanger, en was het voor mijn gevoel nog een enorme kluif om dat verborgen te houden tijdens zo'n weekend, waar je juist heel dicht bij elkaar bent de hele tijd. Ik droeg sowieso wijde kleren, en hoopte dat het niet op zou vallen dat ik geen wijn zou bestellen. We wilden per se wachten tot na de combinatietest en eventuele vlokkentest, voor we het nieuws bekende zouden maken, en die combitest hadden we na dit weekend pas.

Maar achteraf begreep ik dat het totaal niet op was gevallen, simpelweg omdat niemand er uberhaupt nog rekening mee had gehouden dat ik weleens zwanger kon zijn! Ik had me voor niets druk gemaakt dus. Laughing

 

Bobbejaanland

De laatste dag van de herfstvakantie en we zijn naar Bobbejaanland geweest! Het was een super mooie dag, wel koud maar de hele dag zonnig met zo'n strakblauwe lucht, echt geweldig!

Simon, het vriendje van Sven, was ook mee. Door mijn zwangerschap mocht ik natuurlijk niet in een aantal dingen (achtbanen) maar dan bleef ik lekker bij Roos en ging Dave met de twee mannen in de enge en snelle dingen.

Super leuke dag gehad. Afgesloten met een portie Belgische frieten bij een echte Frituur en moe maar voldaan het bedje in zondagavond.

 

Deja Vu

Vandaag stond een dagje naar de sauna met Anouk op het programma. Heel bijzonder, aangezien ik in mijn dagboek van de zwangerschap van Roos had gezien dat wij precies drie jaar geleden op exact dezelfde datum ook samen naar dezelfde sauna zijn geweest, en dat ik haar toen ook als eerste van mijn zwangerschap op de hoogte had gesteld.

Dat ging nu weer gebeuren, dus had een behoorlijk Deja Vu gevoel. In de kleedkamer heb ik haar een echo laten zien en het verteld, ze was ontzettend verrast! Leuk dat nu iemand het wist, ze was nog maar één van de weinigen want we hebben het expres lang stil gehouden.

Saunadagje was zoals altijd weer zaaaaaalig, als herboren weer thuisgekomen. Die houden we er in, wat later in de zwangerschap is dat vast ook nog wel een keertje lekker om te doen.  

Termijnecho

Vanmiddag was het dan eindelijk tijd voor de termijnecho in het ziekenhuis. Sven ging mee, en Roos brachten we even bij oma. 

De echo ging binnenwaarts, deze mevrouw heeft daar duidelijk een voorkeur voor want bij haar gaan de echo's altijd "binnendoor" heb ik het idee. Want "dan kan ze beter meten" zegt ze?! Het zal wel. Het kindje was in elk geval ontzettend gegroeid ten opzichte van de vorige keer, met ruim 7 weken. Alles erop en eraan al, en het was op dat moment 39mm groot. Dit hoorde bij een termijn van 10 weken en 5 dagen! Iets vooruit gezet dus, de uitgerekende datum is nu 17 mei 2013.

Verder zag alles er prima uit, mooi zo! Bijzonder toch weer, om dat zo op een echo te zien. 

 

Na de echo ben ik nog even bloed wezen prikken voor de combinatietest, waarvoor de nekplooimeting over twee weken gepland staat. Ook weer een spannend moment. 

1e bezoek verloskundige

Vanavond voor het eerst naar de verloskundige geweest. Ik zit weer bij dezelfde praktijk, alleen Yvonne Haaksma, die mijn bevalling had gedaan van Roos, is er nu niet meer bij hoorde ik. Zij is een eigen praktijk begonnen elders. Vivian Robben is er nog wel gelukkig. Ik had ook met haar de afspraak. Fijn om haar, en de vaste assistente, weer te zien.

Na de gebruikelijke intakeformulieren, het meten van bloeddruk (110/70) en gewicht (51 kg), en uitgebreid te hebben bijgepraat, mocht ik plaatsnemen op de bank en zou ze proberen het hartje al te vinden. Dat doen ze normaal niet zo snel, maar de vorige keer kon ze het ook al horen bij krap 10 weken, en zo ver was ik nu ook, dus ik wilde graag dat ze het zou proberen (als ik beloofde niet in paniek te raken als het nog te vroeg was en ze het niet kon vinden natuurlijk). Maar dat was niet nodig, vrijwel meteen had ze het hartje te pakken. Wat speciaal weer, ik schoot er helemaal vol van. Razendsnel, zo'n 175 slagen per minuut, en dat vanuit zo'n klein lichaampje van krap 4 cm lang. Ongelooflijk zeg, heel bijzonder weer!

Volgende afspraak met 14 weken op 20 november a.s. 

Mijn buikje begint al iets te groeien zoals je hier trouwens ziet:

 

Moeders voor Moeders

De vorige zwangerschappen heb ik ook meegedaan met Moeders voor Moeders, het was voor mij dan ook vanzelfsprekend dat ik dat deze keer weer zou doen. Waarom niet? Heb het nooit een probleem gevonden, kleine moeite groot gebaar.

Bij mij ging het zwanger worden telkens super gemakkelijk, dat je je haast niet voor kunt stellen dat het bij anderen zoveel meer moeite kost. En als ik, als zwangere op deze manier eensteentje bij kan dragen, dan doe ik dat graag.

Dus vanochtend kwam de consulente met de bussen en het kadootje (een mooie armband, en de bijbehorende ketting had ik de vorige keer al gekregen, nu heb ik de hele set compleet) en ik kon meteen beginnen. Tot en met 7 december pies ik dus in weer in de bekende blauwe flessen.

Twee jaar terug heb ik trouwens meegedaan aan een artikel voor Moeders voor Moeders, en deze foto is toen gebruikt voor hun website, is 'ie niet leuk?? 

 

Vroege echo

Eind vorige week heb ik voor het eerst contact opgenomen met de verloskundige, om me aan te melden. Ik kreeg Vivian aan de telefoon en ze was blij verrast me weer te horen!

In verband met  een eerdere miskraam mocht ik van haar direct een afspraak maken bij het ziekenhuis voor een vroege echo, gewoon om te kijken of er (dit keer wel) iets zit en of het goed is.

En vandaag om 11.40 kon ik terecht bij het ASZ voor deze echo. Toch wel spannend. Helaas kon Dave niet mee, dus ik ging even alleen. De echo ging inwendig, dan kon ze meer zien, zei ze. En ja hoor, daar verscheen een zwarte vlek, de vruchtzak, met in het midden een vruchtje mét een kloppend hartje!!  Helemaal goed dus, fieuw!

 

Ze heeft het opgemeten en de geschatte zwangerschapsduur was 7 weken en 3 dagen. Iets verder dan ik zelf dacht dus, nouja dat kan. Maar de officiele termijn wordt pas gemeten bij de termijnecho, en daar kreeg ik op 24 oktober een afspraak voor. 

En toen snel weer terug aan het werk, met een stalen gezicht, alsof er niets aan de hand was. Ze moesten eens weten, ineens waren we met z'n tweetjes. Wink 

« Vorige pagina | Volgende pagina »

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Andere foto's

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: